Ik denk liever in mogelijkheden

  • Volg ons:

Karin werkte met veel plezier bij een winkel, totdat zij op 23 december 2000 een CVA kreeg. Als gevolg daarvan is zij gedeeltelijk verlamd en niet meer in staat betaald werk te doen. Karin laat zich hierdoor echter niet tegenhouden en doet de dingen die ze wil doen. Elk jaar trekt ze er samen met haar man op uit met hun caravan. Ze bezoekt een activiteitencentrum van De Noorderbrug, waar ze nieuwe mogelijkheden en vaardigheden ontwikkelt. Nu, bijna 14 jaar later, kijkt Karin terug op de dag van het CVA en ziet ze vooral de positieve kanten ervan in.

In het kort

“Op een avond in december werd ik misselijk en moest ik overgeven. Ik weet nog dat ik boven aan de trap zat, mezelf afvragend of er iets aan de hand was. Ik heb wel vaker een TIA gehad en slik daar ook medicijnen voor. Toch ging ik de volgende dag gewoon aan het werk. Ik voelde mij nog steeds niet helemaal goed, duizelig, en had minder kracht in mijn linkerhand. Op een gegeven moment vroeg een klant me om een fax voor hem te versturen, een routineklusje voor mij. Ik stond maar naar het faxapparaat te kijken als een aap naar een roestige spijker. Dat waren de eerste voortekenen. Even later kwam Jan binnen, een buschauffeur die vaak aan het eind van zijn dienst langskwam om een pakje sigaretten te kopen. Ik weet het nog precies. Toen ik met mijn linkerhand naar achteren greep om dat pakje sigaretten te pakken, viel het pakje uit mijn handen. Ik boog naar voren om de sigaretten weer op te pakken maar viel voorover. Jan had meteen door dat het niet goed zat en heeft toen iemand opgehaald die EHBO kon verrichten. Voor de rest weet ik er nog maar weinig van. Toen ik weer bijkwam, lag ik in het ziekenhuis. Mijn moeder, zoon en man stonden aan mijn bed. Toen vertelden ze mij dat ik een herseninfarct had gehad en dat ik aan één kant verlamd was.

Door mijn hersenletsel ben ik arbeidsongeschikt verklaard en kan ik niet meer alles doen wat ik wil doen. Ik ben rechtzijdig verlamd en moet alles met mijn linkerhand doen. Ik ben een type dat niet stil kan zitten, ik wil altijd wat te doen hebben. Ik was altijd onder de mensen en dat miste ik toen ik geen werk meer had. Tijdens mijn periode in het revalidatiecentrum heb ik De Noorderbrug ontdekt. Een vriendin van mij had gelezen dat er een nieuw activiteitencentrum in mijn woonplaats kwam. Ik heb toen een afspraak gemaakt om te komen kijken en voelde me er meteen thuis. De hele sfeer, de beleving, het denken in mogelijkheden. Dat past bij mij. Nadat ik mijn indicatie rond had gingen we in gesprek over mijn wensen en doelen op het activiteitencentrum. Ze vroegen me wat ik wilde leren en ik heb toen aangegeven dat ik graag creatief bezig ben. Mijn begeleider destijds stelde voor om een computercursus te volgen. Ik, een leek op het gebied van computers, had zo mijn twijfels bij dat idee. Daar ben ik helemaal van teruggekomen. Mijn computervaardigheden hebben me ontzettend veel opgeleverd. Door de computer kwam ik weer in contact met oud-klasgenoten. Ik heb zelfs een klassenreünie georganiseerd, een groot succes! Op internet ontdek ik allerlei nieuwe creatieve ideeën en technieken. Zo maak ik bijvoorbeeld kunst van fietsbanden en word ik regelmatig gevraagd mijn werk te verkopen op braderieën. Daardoor ontmoet ik allerlei nieuwe mensen. Door De Noorderbrug heb ik een heleboel positieve dingen in mijn leven erbij gekregen.

Elk jaar op 23 december nemen mijn man en ik een borrel en zeggen we: “Proost, we hebben het weer 14 jaar volgehouden. Het waren 14 fijne jaren”. Natuurlijk zijn er ook negatieve dingen, maar die zet ik aan de kant. Ik was vroeger altijd al positief, en dat stukje hersens is gelukkig intact gebleven. Die houding heb ik nooit los gelaten en heeft mij altijd geholpen om door te zetten. Mijn tijd op het activiteitencentrum heeft me veel opgeleverd: nieuwe contacten, creatieve ideeën, technieken en verkoopvaardigheden, dingen die ik zonder mijn hersenletsel niet had ontdekt. Ik tel mijn zegeningen.”

Print deze pagina