‘Ik maak me geen zorgen om de toekomst. Ik denk dat ik steeds meer zelf kan’

  • Volg ons:

30.06.2015

Voor Doven en slechthorenden zijn in Nederland verschillende vormen van zorg te vinden. Er zijn Dove of gebarenvaardige psychologen, instanties die ondersteuning bieden bij het vinden van werk of instellingen waar je (tijdelijk) kunt wonen en behandeling kunt krijgen. Het tijdschrift Woord en Gebaar heeft met de reeks ‘Een kijkje bij…’ geprobeerd een kijkje in de keuken van verschillende zorgprofessionals te geven waar je als Dove of slechthorende terecht kunt als je er zelf even niet meer uitkomt. Ze bekeken De Noorderbrug door de ogen van Jildou. Hoe ervaart zij het om specialistische begeleiding van De Noorderbrug te krijgen?

In het kort

Jildou (30) nodigde de journalist van Woord en Gebaar uit in haar mooie appartement vlakbij het centrum van Groningen. Aan de muur tegenover de bank hangen haar zelfgemaakte schilderijen. Ze begroet haar begeleidster Lucretia (46) hartelijk en schenkt een kop thee voor haar in. Jildou vertelt: ‘Ik ben doof geboren, in Sneek. Ik ben een echte Friezin. Ik heb op Guyot gezeten, maar heb nooit in het internaat gewoond, ik kon er makkelijk heen reizen vanaf mijn ouders. De praktische vakken gingen goed, maar Nederlands vond ik lastiger. Na de middelbare school ben ik gaan studeren en op mijn 22e ging ik op zoek naar werk, wat wel lastig was. Uiteindelijk kon ik in Leek bij een meubelstoffeerderij aan de slag. Maar ik wilde graag zelfstandiger worden, en dat lukte me niet alleen. Toen heb ik me aangemeld bij De Noorderbrug.’

De Noorderbrug

De Noorderbrug heeft locaties in Noord-Nederland en Overijssel en biedt specialistische begeleiding en behandeling aan o.a. doven en slechthorenden in heel Nederland. Lucretia werd de eerste begeleidster van Jildou, zij werkt nu al 13 jaar bij De Noorderbrug. Ze vertelt: ‘Jildou woonde destijds nog bij haar ouders en wilde graag zelfstandig gaan wonen. Ik kwam toen eens per week anderhalf uur bij haar thuis langs. We zijn samen gaan kijken naar wat je nodig hebt om zelfstandig te wonen en hoe je de praktische zaken regelt. Hoe ga je met geld om? Hoe was je je kleren? Als je verder weg gaat wonen bij je ouders vandaan, hoe los je dan zelf dingen op? Jildou dacht dat ze al een tijd ingeschreven stond bij een woningbouwvereniging, maar dat bleek niet zo te zijn. Ook met dat soort dingen kon ik haar helpen.’ Jildou: ‘Ik vond het fijn om ook dingen met iemand anders dan mijn ouders te kunnen bespreken. Lucretia kon me goed helpen en kan goed gebaren, dat vond ik fijn.’

Ouders

Lucretia vertelt dat het voor de volwassen Doven waar zij mee werkt vaak lastig is om een goede balans te vinden in het contact met hun ouders. ‘De band is vaak óf heel goed, óf iemand wil helemaal los komen van zijn ouders. We helpen dan vaak bij het vinden van een goede middenweg, het hoeft niet zo zwart wit. We denken dan met iemand mee: Hoe vaak heeft een volwassene contact met zijn ouders? Wat wil je zelf? We helpen iemand ook om beter te communiceren met zijn ouders. De begeleider kan dan ondersteunen in het samen oefenen en afspraken maken over wat je wel en niet prettig vindt.’ Na een half jaar vond Jildou deze woning in Groningen. ‘Het was nog helemaal leeg, er lag niet eens een vloer in. Ik vond het erg spannend en had bijna nee gezegd, maar mijn ouders en broers zeiden: ‘Doe het nou maar joh, het is echt wel een leuk huis!’ Toen heb ik het toch maar gedaan. Ik heb het zelf helemaal opgeknapt en woon hier nu heel fijn.’

Specialistsiche begeleiding

Toen Jildou op zichzelf woonde, werd de specialistische begeleiding vanuit De Noorderbrug wat intensiever: twee keer per week kwam Lucretia langs. ‘Als Lucretia kwam, gingen we eerst samen de post bekijken. Maar ze heeft me bijvoorbeeld ook geholpen met het aanmelden bij de fitness hier in Groningen.’ Lucretia: ‘We hebben dat goed samen voorbereid en de eerste keer ben ik met Jildou mee gegaan. Daarna ging ze zelf. Je kreeg steeds meer zelfvertrouwen, dat vond ik mooi om te zien!’ ‘Ja, ik ging steeds meer dingen doen naast mijn werk. Ik ben ook een schildercursus gaan doen in een groep, met alleen maar horenden. Dat heb ik zelf geregeld. De eerste keer nam ik een tolk mee, maar ik merkte dat het zonder tolk ook goed ging. Dat was erg leuk.’

Band

Naast Lucretia heeft Jildou ook een aantal andere begeleiders gehad, maar met Lucretia heeft ze een bijzondere band. ‘Met Lucretia maak ik veel grapjes en is het erg gezellig. Andere begeleiders zijn wat serieuzer. Dat is niet erg hoor, iedereen is verschillend.’ Lucretia: ‘Wat ik bijzonder vond, is dat Jildou ook een keer mee is geweest naar een bijeenkomst met wethouders van de gemeente Groningen, om te vertellen over de begeleiding die ze van De Noorderbrug kreeg. Dat vond je hartstikke spannend, maar je deed het wel! Dat bewonder ik echt aan jou, je bent daar heel erg in gegroeid.’ Nu heeft Jildou nog maar eens per twee weken begeleiding. Daarmee bespreekt ze bijvoorbeeld hoe ze een vakantie goed kan plannen en wat daarvoor nodig is, en ze krijgt nog steeds ondersteuning bij het verwerken van ontvangen post. Lucretia benadrukt hoe belangrijk het is om iemand zoveel mogelijk zelf te laten doen, of met bijvoorbeeld hulp van een familielid of vrijwilliger. Ook bij Jildou is dat zo: eens per twee weken komt een vrijwilliger langs en gaan ze samen koken, of iets leuks doen. Zo heeft Jildou steeds minder begeleiding nodig. Ze ziet dat zelf ook zo: ‘Ik maak me geen zorgen om de toekomst. Ik denk dat ik steeds meer zelf kan.’

Woord & Gebaar - juni 2015

Woord & Gebaar - juni 2015 Woord & Gebaar - juni 2015

Print deze pagina