De Noorderbrug in het nieuws: 'met een vlekje' aan het werk

  • Volg ons:

08.01.2015

Vanaf 1 januari zijn gemeenten verantwoordelijk voor de uitvoering van de nieuwe Participatiewet. Mensen ‘met een vlekje' aan een baan helpen, hoort daar bij. Bedrijven worden geacht hard mee te werken. Bij groothandel Makro en de Bloedbank in Groningen hebben ze ervaring met cliënten van De Noorderbrug.

In het kort

‘Ha, een mooie, goedkope arbeidskracht'. Ondernemers die dat denken komen op de koffie, weet bedrijfsleider Gerben Kiel van groothandel Makro. Hij heeft zijn eigen verwachtingen van 2,5 jaar geleden bij moeten stellen. Het komt er kort gezegd op neer dat de werkzaamheden die de acht cliënten van De Noorderbrug twee dagen per week verrichten nu als een bonus wordt gezien. ,,Als ze om de een of andere reden niet komen opdagen, moet dat geen probleem zijn op de werkvloer'', zegt Kiel. ,,We moeten er niet afhankelijk van zijn, alles wat ze doen is voor ons iets extra's.''

Toch gelooft hij er in dat veel meer bedrijven een bijdrage kunnen en ook moeten leveren. ,,Als je het als bedrijf wilt, dan lukt het'', zegt Kiel. De angst voor het onbekende weerhoudt de meeste ondernemers om iemand met een handicap onderdak te bieden, denkt hij. ,,Het is echt fantastisch om deze mensen in je bedrijf te hebben. We leren er allemaal van, voor de rest van onze 250 medewerkers horen ze er helemaal bij. Voor de samenwerking is het overigens wel belangrijk dat je het eigen personeel goed uitlegt waar ze rekening mee moeten houden.''

Begeleider

Daarom was het voor hem een vereiste dat De Noorderbrug een eigen begeleider stuurde, mede om uitleg te geven aan de rest van het personeel en hun afdelingsmanagers. Want de Noorderbrug-cliënten hebben allemaal op latere leeftijd een hersenafwijking gekregen en dat vergt een eigen, speciale aanpak.

Elke dinsdag en donderdag lopen er acht arbeidsgehandicapten bij Makro rond. De een moet op tijd rust nemen en wordt daarom naar boven gestuurd voor een kop koffie en de ander heeft een helpende hand van de jobcoach nodig. Ida Venhuizen van de zorgorganisatie is een van de vaste werkondersteuners. ,,Soms moet je de cliënt tegen zichzelf beschermen. Wij zoeken altijd naar werk dat bij hem of haar past. Het kan zijn dat we de manager van de betreffende afdeling moeten vertellen dat onze cliënt te veel druk ervaart of soms even andere werkzaamheden nodig heeft.''

Plezier

Op deze dinsdagochtend staan zes van haar cliënten her en der in het bedrijf met een vloeroppervlakte van 150 bij 100 meter. Ze werken redelijk zelfstandig met af en toe een helpende hand van de vaste begeleider of een van de collega's. Jessica werkt op de schoenen- en kledingafdeling, Gert-Jan in de kantine om medewerkers warme snacks te serveren, Paul staat bij de media-apparaten, Hans in de spoelkeuken, Dineke vult de kazen bij op de versafdeling en Christian verpakt broden.

Ze hebben duidelijk allemaal plezier in hun werk, zijn super gemotiveerd en worden als echte medewerkers gezien. Ze krijgen geen loon, maar wel werkkleding van de Makro én een kerstpakket. Kiel: ,,Een vaste medewerker van ons dacht dat we de Noorderbruggers vergeten waren en bood spontaan zijn eigen kerstpakket aan. Dat bleek niet nodig, ze stonden alleen op een aparte lijst. Maar het geeft wel de saamhorigheid aan.''

Bloedbank

Bij de Bloedbank Groningen werkt één arbeidsgehandicapte vrijwilliger: Dineke Lambeck, cliënt van De Noorderbrug. Ze schenkt koffie aan de donoren, net als de andere achttien ‘gewone' vrijwilligers. Anderhalf jaar geleden was er niet bij iedereen evenveel enthousiasme over de komst van Dineke. Er werd op tafel een bordje gezet om de donoren te vertellen dat Dineke van De Noorderbrug kwam. Dat bordje verdween al snel in de kast. ,,Bleek onnodig'', zegt coördinator Liesbeth Kooi. ,,Het maakt de donoren niks uit en Dineke doet haar werk goed en altijd in combinatie met een vaste vrijwilligster.''

De nieuwe Participatiewet schrijft voor dat er straks meer bedrijven arbeidsgehandicapten moeten plaatsen. ,,Lijkt mij prima'', zegt Kooi. ,,Het is mooi dat mensen met een handicap de kans krijgen om weer aan het werk te gaan.''

Foto: Jan Zeeman Foto: Jan Zeeman

'Ik kost niks en ik moet niks'

Christian Wolters aan het werk op de bakkerijafdeling

Christian Wolters uit Groningen is 46 jaar en werkt sinds anderhalf jaar op de bakkerijafdeling van de Makro. Zeventien jaar geleden kreeg hij een ernstig auto-ongeluk en lag vijf dagen in coma. ,,Ik kreeg er later ook nog hersenvliesontsteking overheen'', zegt hij en pakt ondertussen wat Toscaanse broden op om ze in een zak te stoppen. ,,Ik was getrouwd en had een dochter van één. Mijn vrouw kon er niet tegen en we zijn gescheiden. Ik ben voor honderd procent afgekeurd, maar ik wil juist graag onder de mensen zijn. Eigenlijk heb ik 1,5 arm maar daarmee kan ik steeds sneller werken.''

Via zorgorganisatie De Noorderbrug, die mensen helpt met een Niet-Aangeboren Hersenletsel, kwam hij in contact met de Makro. Hij werkt er nu elke dinsdag- en donderdagochtend onder toeziend oog van jobcoach Ida Venhuizen van De Noorderbrug. Zij begeleidt Christian en de andere cliënten op locatie, zodat de groothandel er geen omkijken naar heeft. Of zoals Christian het verwoordt: ,,Ik kost niks en ik moet niks.''

'Ik kan niet tegen thuis zitten'

Dineke Lambeck schenkt koffie bij de Bloedbank

Dineke Lambeck uit Groningen is 53 jaar en schenkt elke woensdag van tien tot een uur koffie als gastvrouw bij de Bloedbank in Groningen. Negen jaar geleden kreeg ze een hersenbloeding. Haar rechterkant was totaal verlamd en ze kon niet meer lopen en praten. Met de hulp van intensieve therapie en haar doorzettingsvermogen verliet ze haar rolstoel en leerde ze weer communiceren. Alleen haar rechterarm is blijvend verlamd gebleven. ,,Soms denken mensen door mijn spraak dat ik een buitenlander ben'', zegt ze lachend. ,,Terwijl ik een rasechte Groningse ben.''

Haar weekprogramma is vol. Op maandag is ze in het activiteitencentrum van De Noorderbrug, op dinsdag en donderdag werkt ze op de zuivelafdeling van de Makro, woensdags bij de Bloedbank en op donderdag zet ze koffie in een verzorgingshuis en knutselt ze met de bewoners. ,,Ik kan niet tegen thuis zitten'', zegt ze. ,,Iedereen heeft structuur nodig.''

Omdat ze na haar ziekte vergeetachtig is geworden en daarom soms over het hoofd ziet haar werkgever te bellen als ze ziek is, informeert coach Ida elke week even van te voren hoe het gaat. Dineke werkt altijd samen met vaste vrijwilligster Henny. ,,Wij zijn een echt team en gelukkig allebei hartstikke netjes.''

Bron: NDC Mediagroep 2015. Dagblad van het Noorden, 27 december 2014

Print deze pagina